آرشیو مقالات
با تغییر قانون بانکداری ایران و حذف اعطای وام و اعتبار براساس قرارداد قرض با بهره، روش های دیگری برای تخصیص منابع جایگزین شد که در یک تقسیم بندی کلّی می توان به چهار گروه قرض الحسنه، قراردادهای مبادله ای (فروش اقساطی، اجاره به شرط تملیک، سلف، خرید دین و جعاله)، قراردادهای مشارکتی (مشارکت مدنی، مشارکت حقوقی، مضاربه، مزارعه و مساقات) و سرمایه گذاری مستقیم، تقسیم کرد.
با بررسی تجارب کشورهای مختلف، به نظر میرسد نظام ضمانت اعتباری می تواند تا حدود زیادی مشکل وثیقه را حل نموده و مانع اصلی تامین مالی آنها را از میان بردارد. در این مطالعه، دو تجربه موفق از نظام ضمانت اعتباری کشورهای ژاپن و کرهجنوبی بررسی میشود و در پایان، سناریوهایی برای توسعه نظام اعتباری در حوزه دانشبنیان در کشور ارائه میگردد.
تخصیص منابع از جمله فعالیتهای اساسی بانکها برای تأمین منافع خود و موکلینشان است. یکی از جنبههای اساسی تخصیص منابع، تعیین ترکیب بهینۀ تسهیلات پرداختی به بخشهای مختلف اقتصادی است. در این مقاله با استفاده از رهیافت نظریۀ فرامدرن سبد سرمایهگذاری رهیافت میانگین – نیمواریانس، سبد بهینۀ تسهیلات مشارکتی بانکهای تجاری ایران بررسی شده است. در این روش بهدلیل تکیه بر مفهوم ریسک نامطلوب، معیار نیمواریانس، شاخص مناسب اندازهگیری ریسک نسبت به معیار واریانس است.
کليه بانک ها در جريان عمليات خود با ريسک هايي مواجهند که قادر به از بين بردن آن ها نبوده اما امکان مديريتشان وجود دارد. بنابراين بانک ها براي ادامه حيات خود بايد ريسک ها را کنترل نموده و کاهش دهند که براي اين کار، شناسايي عوامل موثر بر ريسک هاي مختلف بسيار راهگشا خواهد بود. يکي از مهم ترين ريسکهاي مرتبط با فعاليت بانکي، ريسک نقدينگي است.
بانک هاي تجاري به منظور مديريت ریسک اعتباری ، از روش هاي امتيازدهي اعتباري متفاوتي براي ارزيابي عملکرد مالي شرکت هاي متقاضي تسهيلات اعتباري استفاده مي کنند. در اين تحقيق از يک روش پارامتريک (رگرسيون لجستيک) و يک روش ناپارامتريک (درخت تقسيم و رگرسيون) براي ايجاد مدل امتيازدهي اعتباري استفاده شده است.
موسسه اعتبارسنجی «فیچ»، یکی از سه موسسه معتبر اعتبارسنجی جهان، در تازهترین ارزیابی خود اعلام کرده است آشفتگیهای تجاری جهان باعث سرکوب رشد اقتصادی در عمده اقتصادهای اصلی جهان خواهد شد. برآوردهای این موسسه حکایت از آن دارد که از اواسط ۲۰۱۸، نرخ رشد سالانه تولیدناخالصداخلی در ۲۰ اقتصاد بزرگ جهان، شامل توسعهیافته و درحال توسعه، روندی نزولی داشته است.