طبق طرح جدید بانکداری اسلامی ایران، رابطه حقوقی که در سپرده قرض‌الحسنه، بین سپرده‌گذار و بانک ایجاد می‌شود، وکالت برای اعطای قرض‌الحسنه است، که بانک را موظف می‌کند، در صورت تقاضای سپرده‌گذار، سپرده وی را سریعا پرداخت کند.

بر اساس همین طرح، تسهیلات قرض‌الحسنه، صرفاً باید برای ازدواج، تولد فرزند، فوت، درمان و بستری در بیمارستان، کمک به خانواده زندانیان و آزادی زندانیان جرائم غیرعمد نیازمند، کمک به تامین مسکن مددجویان تحت پوشش نهادهای حمایتی و زنان سرپرست خانوار و اشتغال آنان پرداخت شود.

البته لازم به ذکر است که در این طرح، بانک مرکزی می‌تواند بر حسب نیاز، با تصویب شورای پول و اعتبار، مصارف دیگری را به موارد فوق اضافه کند. از طرف دیگر بانک‌های قرض‌الحسنه، این محدودیت‌ها را برای اعطای تسهیلات به مشتریان خود نخواهند داشت.

همچنین سقف و شرایط اعطای تسهیلات قرض‌الحسنه در هر مورد و سهم هر یک از موارد مذکور در تبصره یک به پیشنهاد بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، به تصویب کمیته مقررات‌گذاری و نظارت بانکی می‌رسد. تمهیدات لازم برای توزیع عادلانه منابع قرض‌الحسنه در بین واجدین شرایط هم توسط بانک مرکزی فراهم می‌شود. در این طرح آورده شده است که مانده تسهیلات قرض‌الحسنه اعطایی بانک‌ها نباید از مانده سپرده‌های قرض‌الحسنه آن‌ها کمتر باشد.