نرخ بهره بین بانکی در 1 آذرماه، 23.60 درصد بوده است. این نرخ در هفته منتهی به 24 آبان ماه، 23.63 درصد و در هفته منتهی به 17 آبان ماه، 23.56 درصد بوده است. این نرخ 10 آبان ماه، 23.60 درصد و در هفته منتهی به 3 آبان‌ماه، 23.71 درصد بوده است. نرخ بهره بین بانکی در هفته منتهی به 26 مهرماه، 23.72 درصد بود. این نرخ در هفته منتهی به 19مهرماه به 23.76 درصد و هفته پیش از آن 23.75 درصد بوده است. نرخ بهره بین بانکی در پایان هفته منتهی به 5 مهر ماه با رکوردشکنی 10سال به 23.80 درصد افزایش یافته بود. روند صعودی نرخ بهره بین‌بانکی از بهمن ماه سال گذشته آغاز شد؛ از هفته منتهی به 30 آذرماه، نرخ سود بین‌بانکی وارد کانال 21 درصدی شده و تا هفته منتهی به 19 بهمن‌ماه در همین کانال در نوسان بود؛ ولی از 26 بهمن‌ماه این نرخ رکورد جدیدی در کانال 22 درصدی به ثبت رساند و حالا این نرخ در کانال 23 درصدی در نوسان است.

با افزایش نرخ بهره بانکی در هفته گذشته، به نظر می‌رسد بانک مرکزی برای کنترل عملیات بانک‌ها در بازار بین بانکی مجبور به افزایش نرخ بهره شده است. نرخ بهره بین بانکی رکورد سال‌های گذشته خود را شکسته و به سقف کریدور نزدیک شده است. بانک مرکزی در واکنش به افزایش نرخ سود بین‌بانکی، کریدور این نرخ را که پیش از این از 14 تا 22 درصد بود به 17 تا 24 درصد افزایش داد، نرخ بهره بین‌بانکی بار دیگر به سقف کریدور جدید خود نزدیک می‌شود و باید دید که بانک مرکزی اجازه شکسته شدن این سقف را خواهد داد یا خیر؟ در حال حاضر بانک‌های مرکزی دنیا در سیاستگذاری پولی یک کریدور نرخ بهره تعریف می‌کنند، کف و سقفی تعریف‌شده و معمولا نرخ بهره هدف، در وسط این کریدور تعیین می‌شود، به‌عنوان مثال نرخ بهره هدف 18درصد است.

در صورت مدیریت صحیح، طبیعتا نرخ بهره در بازار بین بانکی از این سقف کریدور نباید بالاتر برود یا از کف آن به عدد پایین‌تری برسد. بانک‌های مرکزی در حال حاضر هدف‌گذاری تورمی انجام می‌دهند و این موضوع متعارف است، به‌عنوان مثال اعلام می‌کنند، نرخ تورم هدف، 22 درصد است و با همین نرخ بهره، به آن هدف می‌رسند و به اقتصاد جهت‌دهی می‌کنند؛ پس نرخ بهره‌ بین بانکی که به آن لنگر اسمی گفته می‌شود، ابزاری است برای کنترل و هدف‌گذاری تورم که در همه دنیا از آن استفاده می‌کنند.