چکیده:

عقود مورد استفاده در بانکداری اسلامی به دو دسته اصلی قرارداد های مبادله ­ای و مشارکتی تقسیم می­ شود. در عقود مشارکتی، ارتباط میان بانک و سپرده ­گذار، بر اساس سهیم بودن سپرده ­گذار در منافع ناشی از فعالیت­ های تجاری و مالی شکل می­ گیرد. در این عقود بانک های اسلامی به جای دریافت نرخ ثابت از وام گیرندگان، در سود و زیان معاملات تجاری با سرمایه گذاران شریک می‌شوند و سهم سودشان را با سرمایه گذارانی که در بانک سپرده‌گذاری کرده ­اند، تقسیم می کنند.

در عقود مبادله ای بانکداری اسلامی وجود ما به ازای واقعی در هر عقد الزامی است و صرف مبادله پول نمی تواند بین طرفین اتفاق بیافتد. یکی از مشکلات اجرایی بانکداری اسلامی در ایران ایجاد امکان صوری شدن قراردادها (در هر دو دسته قرارداد های مشارکتی و مبادله ای) و در نتیجه ربوی و غیر اسلامی شدن فعالیت­ های اجرایی بانک است. به گونه ای که در عقود مشارکتی، هیچ مشارکت واقعی شکل نگیرد و به صورت صوری روابط طراحی شود. یا در عقود مبادله ای فاکتورسازی صوری جای ما به ازای واقعی را بگیرد. مثلا امکان صوری شدن قراردادها در عقود فروش اقساطی، جعاله و مشارکت مدنی بسیار بالا است. در این مقاله هدف بررسی میزان صوری بودن قراردادهای بانکی به تفکیک عقود مورد استفاده بانک­ها است. روش تحقیق در این مقاله میدانی بوده و روی نمونه ای از شعب بانک ملت شهر شیراز است تا بر اساس آن میزان صوری بودن وام­های پرداخت شده به تفکیک عقود مورد استفاده مشخص شود.

نتایج نشان می دهد، صوری شدن عقود بانکداری اسلامی هم در عمل و هم در ذهنیت مشتریان و کارکنان بانک بسیار زیاد است. بر اساس نتایج پرسش ها مشتریان و کارکنان بانکی عمدتا تفاوتی میان نرخ بهره و سود بانکی در بانکداری فعلی قائل نیستند و بانکداری فعلی را با بانکداری ربوی یکسان می دانند. از طرفی مواردی که سبب صوری شدن عقود می شود، از جمله عدم اطلاع از نوع عقد، فاکتورسازی و عدم مشارکت واقعی بانک در عقود مشارکتی، از نظر مشتریان و کارکنان بانکی در سیستم فعلی بانکداری بسیار زیاد است.

 

واژگان کلیدی:

بانکداری اسلامی، عقود مبادله‌ای، عقود مشارکتی، فعالیت صوری بانک

نویسندگان:

روح اله شهنازی، مجتبی پناهی

 

این مقاله را در لینک زیر میتوانید مشاهده نمایید :

https://www.farsnews.com/news/13961119001595/سنجش-میزان-صوری-بودن-قراردادهای-تسهیلات-بانکی