چکیده:

در اقتصاد ايران نرخ سود بانکي (بهره) به صورت دستوري تعيين مي‌شود و با توجه به نرخ هاي بالاي تورم در ايران، منجر به منفي شدن نرخ بهره حقيقي شده و سرکوب مالي انجام مي‌گيرد. در اين تحقيق، بر اساس ديدگاه مکينون و شاو، تاثير افزايش نرخ سود تسهيلات بانکي بر سرمايه‌گذاري و توليد در اقتصاد ايران بررسي شده است. براي اين کار ابتدا يک الگوي تعادل عمومي پوياي تصادفي نيوکينزي (DSGE) براي اقتصاد ايران طراحي شد. اين الگو شامل چهار بخش خانوار، بنگاه، بانک هاي تجاري، دولت و بانک مرکزي است. پس از آن، افزايش نرخ سود تسهيلات بانکي به عنوان شوک وارده به مدل اعمال گرديد. نتايج نشان داد، در اثر افزايش نرخ سود تسهيلات بانکي، حجم سپرده هاي بانکي افزايش مي‌يابد اما سرمايه‌گذاري، تسهيلات بانکي و توليد ناخالص داخلي بدون نفت کاهش يافته و به زير مقدار بلندمدت خود کشيده مي‌شوند. از اين رو افزايش نرخ سود تسهيلات‌بانکي نه تنها رشد اقتصادي را افزايش نمي‌دهد بلکه باعث کاهش رشد اقتصادي مي‌گردد. بنابراين، فرضيه مکينون شاو در اقتصاد ايران رد مي‌شود.

واژگان کلیدی:

نرخ سود بانکي، رشد اقتصادی، تعادل عمومي پوياي تصادفي،تسهيلات بانکي

نویسندگان:

هادی غفاری، مسعود سعادت مهر، علی سوري، محمدرضا رنجبرفلاح

 

این مقاله را در لینک زیر میتوانید مشاهده نمایید:

http://jqe.scu.ac.ir/article_12295_0d094830b3a44994435bb15c798aaa07.pdf