چکیده:

استفاده بهينه از منابع و امكانات موجود به منظور بر آورده ساختن نيازها و خواسته‌هاي بشري، از جمله افزايش توليد، درآمد، اشتغال، رفاه جامعه و…جزو مهمترين هدف‌هاي توسعه هر كشور محسوب مي‌شود. براي اين منظور معمولا سعي مي‌شود تا با به كارگيري سياست‌ها ابزارهاي اجرايي گوناگون در برنامه‌هاي توسعه به اين هدف دست يافت. در اين زمينه سياست‌هاي پولي و اعتباري جايگاه ويژه‌اي دارد و اقتصاددانان توسعه وجود نظام پولي و اعتباري مناسب را رمز موفقيت برنامه‌هاي توسعه مي‌دانند. استفاده از اعتبارات خواه در سرمايه‌گذاري جديد و خواه در تامين سرمايه در گردش، منجر به افزايش توليد مي‌شود و از اين رو مي‌تواند در اشتغال‌زايي بخش تاثير داشته باشد.

از طرفي شواهد و قراين موجود حاكي از آن است كه در روند رشد و توسعه معمولا اشتغال در بخش كشاورزي به دلايل مختلف از جمله سرمايه بر شدن توليد و استفاده از فناوري‌هاي جديد روند كاهشي داشته، در حالي كه در دو بخش ديگر يعني صنعت و خدمات اين روند افزايشي بوده است. در اين مقاله نشان داده مي‌شود كه در بخش كشاورزي ايران از همه امكانات موجود استفاده بهينه نشده است و بنابراين به نظر مي‌رسد كه فرصت‌هاي اشتغال‌زايي در اين بخش وجود داشته باشد.

با اين نگرش به بخش كشاورزي و استفاده از آمارهاي سري زماني 1349 تا 1379 و مدل‌هاي اقتصادسنجي به بررسي اين موضوع پرداخته شد و نتايج نشان داد كه اعتبارات بانک کشاورزی در كوتاه مدت بر اشتغال و در درازمدت بر سرمايه گذاري تاثير مثبت داشته است. بنابراين، حداقل در كوتاه‌مدت مي‌توان با به كارگيري نظام اعتباري مناسب باعث توسعه فرصت‌هاي شغلي در اين بخش شد.

واژگان کلیدی:

اشتغال بخش كشاورزی، اعتبارات بانک کشاورزی

نویسندگان:

صادق بختیاری، فاطمه پاسبان

 

این مقاله را در لینک زیر میتوانید مشاهده نمایید:

https://www.sid.ir/FileServer/JF/54713834603.pdf